दिवे लागले रे

दिवे लागले रे, दिवे लागले रे,
तमाच्या तळाशी दिवे लागले;
दिठीच्या दिशा खोल तेजाळतांना
कुणी जागले रे? कुणी जागले?

रित्या ओंजळी दाटली पुष्पवृष्टी
असे झाड पैलाड पान्हावले;
तिथे मोकळा मी मला हुंगितांना
उरी गंध कल्लोळुनी फाकले...

उभ्या रोमरोमांतुनी चैत्रवाटा
कुणी देहयात्रेत या गुंतले?
आरक्त त्याच्या कृपेच्या कडा अन
उष:सूक्त ओठात ओथंबले...

- शंकर रामाणी (पालाण)

भंगु दे काठिन्य माझे

भंगु दे काठिन्य माझे
आम्ल जाउ दे मनीचे
येऊ दे वाणीत माझ्या
सूर तुझ्या आवडीचे

धैर्य दे अन नम्रता दे
पाहण्या जे जे पहाणे
वाकू दे बुध्दीस माझ्या
तप्त पोलादाप्रमाणे

जाऊ दे 'कार्पण्य' 'मी' चे
दे धरु सर्वांस पोटी
भावनेला येऊ देगा
शास्त्र काट्याची कसोटी

- बा. सी. मर्ढेकर

प्रेम कुणावर कराव ?

प्रेम
प्रेम कुणावर कराव ?
प्रेम कुणावर ही करावं.

प्रेम
राधेच्या वत्स्ल स्तनांवर करावं,
कुब्जेच्या वीद्रुप कुबड्यावर करावं,
भीष्म द्रोणाच्या थकलेल्या चरणावर करावं,
दुर्योधन कर्णाच्या आभिमानी,
अपरजित मरणावर करावं
प्रेम कुणावर ही करावं.

प्रेम
रुक्मिणीच्या लालस ओठावर् करावं,
वक्रतुंडाच्या हास्यास्पद पोटावर करावं,
मोराच्या पिसार्यातील अदुभुत लावण्यावर करावं,
प्रेम काळजाच्या नात्यावर करावं,
आणि खड्गाच्या पात्यावरही करावं
प्रेम कुणावर ही करावं.

प्रेम
ज्याला तारायचाय त्याच्यावर तर करावंच
पण ज्याला मारायचय त्याच्यावरही करावं,
प्रेम योगावर करावं,
प्रेम भोगावर करावं,
आणि त्याहूनही अधिक त्यागावर करावं,

प्रेम
प्रेम कुणावर करावं
प्रेम कुणावर ही करावं.

- वि. वा. शिरवाडकर (कुसुमाग्रज)‍

झाली अबोल संध्या

झाली अबोल संध्या सारे काही मुके,
निःशब्द वेळी अशा जीवही उगा सुके.

ओतल्या प्राक्तनाच्या रेषा काळ्या बेहोशिबी,
बेईमान शब्द सारे होती आज पारके.

बहर प्राजक्ताचा आंगणात तयांच्या,
सडाही प्रांगणी माझ्या फिरुनि ना चुके.

मांडला भावनांचा बाजार एकदा मी,
उचलुनि चीजां सार्या हासती ग्राहके.

नकोत घावं टाकिचे,नको देवपण,
एक क्षण ही ना जगलो माणसांसारखे

म्रुत्युनंतर माझ्या गिधाडे न नाचतील,
झिंगूनि मात्र ते उडवतिल फटाके.

-अरुण नंदन

"पिपांत मेले ओल्या उंदिर"

पिपांत मेले ओल्या उंदिर;

माना पडल्या, मुरगळल्याविण;

ओठांवरती ओठ मिळाले;

माना पडल्या, आसक्तीविण.

गरिब बिचारे बिळांत जगले,

पिपांत मेले उचकी देउन;

दिवस सांडला घाऱ्या डोळीं

गात्रलिंग अन् धुऊन घेउन.

जगायची पण सक्ती आहे;

मरायची पण सक्ती आहे.

उदासतेला जहरी डोळे

काचेचे पण;

मधाळ पोळे;

ओठांवरती जमले तेंही

बेकलाइटी, बेकलाइटी!

ओठांवरती ओठ लागले;

पिपांत उंदिर न्हाले! न्हाले!

- बाळ सीताराम मर्ढेकर