झाली अबोल संध्या

झाली अबोल संध्या सारे काही मुके,
निःशब्द वेळी अशा जीवही उगा सुके.

ओतल्या प्राक्तनाच्या रेषा काळ्या बेहोशिबी,
बेईमान शब्द सारे होती आज पारके.

बहर प्राजक्ताचा आंगणात तयांच्या,
सडाही प्रांगणी माझ्या फिरुनि ना चुके.

मांडला भावनांचा बाजार एकदा मी,
उचलुनि चीजां सार्या हासती ग्राहके.

नकोत घावं टाकिचे,नको देवपण,
एक क्षण ही ना जगलो माणसांसारखे

म्रुत्युनंतर माझ्या गिधाडे न नाचतील,
झिंगूनि मात्र ते उडवतिल फटाके.

-अरुण नंदन

"पिपांत मेले ओल्या उंदिर"

पिपांत मेले ओल्या उंदिर;

माना पडल्या, मुरगळल्याविण;

ओठांवरती ओठ मिळाले;

माना पडल्या, आसक्तीविण.

गरिब बिचारे बिळांत जगले,

पिपांत मेले उचकी देउन;

दिवस सांडला घाऱ्या डोळीं

गात्रलिंग अन् धुऊन घेउन.

जगायची पण सक्ती आहे;

मरायची पण सक्ती आहे.

उदासतेला जहरी डोळे

काचेचे पण;

मधाळ पोळे;

ओठांवरती जमले तेंही

बेकलाइटी, बेकलाइटी!

ओठांवरती ओठ लागले;

पिपांत उंदिर न्हाले! न्हाले!

- बाळ सीताराम मर्ढेकर